E       R       A       R      I       U       M
Metafora przedstawiająca życie jako labirynt jest, nie dość że na wskroś banalna, tak banalna, że aż przyprawiająca o mdłości, to na dodatek wcale nie jest metaforą, jest bowiem tylko stwierdzeniem stanu faktycznego. Tak się wydaje na pierwszy, drugi, a nawet trzeci, a może jeszcze któryś rzut oka, bowiem dopiero zatrzymanie wzroku, dłuższe, nieruchome wpatrywanie się, ujawnia pewną zasadniczą różnicę między tym stwierdzeniem, tą metaforą, a stanem faktycznym. Każdy labirynt wymyślony, zaprojektowany, wybudowany, stworzony, ukształtowany choćby ze starannie przyciętych krzewów ma wejście, a zatem ma też wyjście; na tym też polega zabawa: oto wchodzimy do labiryntu po to, żeby najpierw zgubić się w nim, a potem znaleźć wyjście. Życie jest labiryntem bez wejścia i bez wyjścia. Wielu będzie się upierać, że narodziny, przyjście na świat, jest wejściem do labiryntu życia, zaś śmierć jest wyjściem z niego. Tak się może wydawać nawet po dłuższym przyglądaniu się, nieruchomym i bardzo uważnym, które jakże łacno może zamienić się w bezmyślne gapienie się. A wystarczy ocknąć się z tej bezmyślności, choćby na chwilę, bo lepiej znowu zapaść w drętwotę niby snu, niż trwać w tej jakże niemiłej ostrości widzenia, by zauważyć, że śmierć jest tylko dezintegracją, rozpadem, rozłożeniem na elementy, które są składane potem w inne konfiguracje i z narodzeniem ponownie rozpoczynają krążenie po labiryncie. Wszystkie książki składają się z tych samych wyrazów, a te z tych samych liter, a te z tych samych kropek i kresek. Lepiej zatem jest mówić i pisać o erarium (lub errarium) niż o labiryncie. I nie mylić go z terrarium, choć podobieństw zdaje się być więcej niż różnic. Lecz jeśli zostaje nam tylko błądzenie, to jak błądzić najwspanialej? Po omacku. Po omacku. Jakby tańcząc.	A metaphor presenting life as a labyrinth is more than banal, it is so banal it makes you sick, and it is no metaphor at all for it is nothing but assertion of the fact. This is what it seems at first sight, and at the second sight, and even at the third one, or more, because only when one starts staring one can notice a fundamental difference between this assertion, this metaphor and the reality. Each labyrinth that is imagined, designed, built, created, or for example shaped with neatly cut bushes has the entrance hence the exit; the game consists just in this: you enter the labyrinth to get lost and then to find the exit. Life is a labyrinth with no entrance and no exit. Many people maintain that birth is the entrance to the labyrinth of life, while death is the exit. This may seem so even after long long staring which can easily turn into mindless gaping. And it’s enough to wake up just for a moment, for it’s better to fall again as if asleep than stay in so unpleasant sharp insight, to notice death is but disintegration, decay, decomposition, dismantling into simple parts which are put together in different configuration and being born begin to cruse again in the labyrinth. All books are composed of the same words which are composed of the same letters which are composed of the same lines and dots. That is why it’s better to speak and write about erarium (or errarium) than about labyrinth. And don’t mix it up with terrarium, though there are more similarities than differences between them. So, if we can do nothing but rove-erring, how can we rove-err the best? Blindly. Gropingly. As if dancing.	La metaforo prezentanta vivon kiel labirinton estas ne nur tute banala, tiel banala ke eĉ naŭziga, sed ĝi tute ne estas la metaforo, ĉar estas la konstato de simpla fakto. Tiel ŝajnas unuavide, duavide, eble triavide, eĉ pliavide, ĉar nur rigardado, longa, atentega malkovras iun bazan diferencon inter tiu ĉi konstato, tiu ĉi metaforo kaj la reala stato, la fakto. Ĉiu labirinto elpensita, projektita, konstruita, kreita, ekzemple formita el zorgeme pritranĉitaj buŝoj, havas la enirejon, do pro tio ankaŭ elirejon; en tio konsistas la ludado: ni eniras labirinton por ke ni unue en ĝi perdiĝu kaj poste trovu la elirejon. La vivo estas labirinto senenireja kaj senelireja. Multaj homoj asertados ke nasko estas la enirejo kaj morto la elirejo, do la labirinto de vivo ne estas de ili senigita. Tiele povas ŝajni eĉ post la longa kaj atenta rigardado kiu facile povas transformiĝi en senpensa gapado. Kaj sufiĉas nur vekiĝi, nur por momento, ĉar estas pli bone denove plonĝi en la kvazaŭ dormon ol resti en malplezura akra videblo, por rimarki ke la morto estas nur malintegrado, malkompono, disiĝado je aroj kiuj poste denove kuniĝas en aliajn konfiguraĵojn kiuj post naskiĝo komencas cirkuli tra labirinto. Ĉiuj libroj konsistas el la samaj vortoj kiuj konsistas el la samaj literoj kiuj konsistas el la samaj linioj kaj punktoj. Do estas pli bone paroli kaj skribi kaj verki pri erarium (erarejo/eraradejo) ol pri labirinto. Sed se ni povas nur erarvagi, kiel erarvagi plej bele, plej bone? Palpe. Blinde. Kvazaŭ dancante.