Vi nun staras ĉe unu flanko de tiu ĉi fenestro kaj vi vidas la internon de antikvaĵejo. Vi vidas librojn sur la bretoj. Se mi starus tie anstataŭ vi, mi ankaŭ vidus la internon de antikvaĵejo kaj la bretojn kun libroj starantajn vice, sed tiu ĉi interno estus iom alia, ĉar miaj okuloj trovus iom aliajn ĝiajn partojn kaj erojn, ankaŭ mi tralegus la aliajn titolojn elektitajn el centoj da tie troviĝantaj. Kiam vi eniros kaj ekstaros ĉe alia flanko de la fenestro (kiu tiam iĝos la unua) tiam ĉe la unua flanko de la fenestro (kiu tiam estos la alia) vi ekvidos la straton. Sendube via strato estos iom alia ol la mia, ne nur tial, ke mi staros ĉe la alia (unua) flanko de la fenestro dum la malsama momento, sed ankaŭ tial ke io alia atentigos min kaj tra mia kapo aliaj pensoj flugos ol tra la via.

Legante tiun ĉi tekston vi estas ĉe unu ĝia flanko. Ĉe la sia. Ĉe la flanko de leganto. Verkante tiun ĉi tekston mi estis ĉe ĝia alia flanko. Ĉe la mia. Ĉe la flanko de verkanto. Kaj kvankam la teksto devus esti la samo por ni ambaŭ, ĝi tia ne estas. Ne nur tial ke ni vidas ĝin ne same precize kaj akre, sed antaŭ ĉio pro tio ke vi legas ion alian ol mi verkis. Vi legas tion kion vi povas-volas-devas legi kaj ne tion kion mi vere verkis-skribis-printis. Bedaŭrinde, tio kion ni vidas ĉefe ne estas tio kion ŝajnas esti. Ĝi estas io pli aŭ io malpli. Krome, al ĉiu io alia ŝajnas.

Ege interesa estas tio, ke eĉ mi mem, starante ĉe alia flanko de tiu ĉi teksto, ĉe la flanko de leganto, mi tralegos ne tion kion mi mem verkis. Nu, tiele estas kaj oni tion ne povas helpi.

Do, inter mi kaj vi estas la teksto. Paĝo kovrita per la teksto skribita iulingve. Aŭ libro. Aŭ muziko. Io ajn. Ĉiam io troviĝas. Estas interese kio estas inter la verkanto kaj la libro kiun li verkas. Ĉe unu flanko la verkanto – ĉe la alia tio kion li verkis. Kaj kio estas inter?

Vi nun staras ĉe unu flanko de tiu ĉi fenestro kaj vi vidas la straton. Vi vidas domojn kaj homojn. Se mi starus tie anstataŭ vi mi ankaŭ vidus la straton, domojn kaj homojn, sed ĝi estus iom alia strato, ĉar miaj okuloj trovus iomete aliajn ĝiajn partojn kaj erojn, ne la samajn preterpasantojn mi rigardus. Kiam vi eliros kaj staros ĉe alia flanko de la fenestro (kiu tiam estos la unu) tiam ĉe unu flanko (kiu tiam estas la alia) vi ekvidos la internon de la antikvaĵejo. Sendube ĝi estos iomete alia interno ol tiu kiun mi ekvidus, ĉar mi legus aliajn titolojn el inter centoj da libroj tie arigitaj sur la bretoj kaj tra mia kapo aliaj pensoj flugus.

Legante tiun ĉi tekston vi estas ĉe unu ĝia flanko. Ĉe la sia. Ĉe la flanko de leganto. Verkante tiun ĉi tekston mi estis ĉe ĝia alia flanko. Ĉe la mia. Ĉe la flanko de verkanto. Kaj kvankam la teksto devus esti la samo por ni ambaŭ, ĝi tia ne estas. Ne nur tial ke ni vidas ĝin ne same precize kaj akre, sed antaŭ ĉio pro tio ke vi legas ion alian ol mi verkis. Vi legas tion kion vi povas-volas-devas legi kaj ne tion kion mi vere verkis-skribis-printis. Bedaŭrinde, tio kion ni vidas ĉefe ne estas tio kion ŝajnas esti. Ĝi estas io pli aŭ io malpli. Krome, al ĉiu io alia ŝajnas.

Ege interesa estas tio, ke eĉ mi mem, starante ĉe alia flanko de tiu ĉi teksto, ĉe la flanko de leganto, mi tralegos ne tion kion mi mem verkis. Nu, tiele estas kaj oni tion ne povas helpi.

Do, inter mi kaj vi estas la teksto. Paĝo kovrita per la teksto skribita iulingve. Aŭ libro. Aŭ muziko. Io ajn. Ĉiam io troviĝas. Estas interese kio estas inter la verkanto kaj la libro kiun li verkas. Ĉe unu flanko la verkanto – ĉe la alia tio kion li verkis. Kaj kio estas inter?




<<<