malpriskribajo3

Imagu la nevideblan paralelepipedon. Metu ĝin en arbaro parte entere. Esploru ĝin pere de la tomografo literatura. Rezulte vi ricevos: 365 kaj 1/4 paĝojn kunigitajn akordione. Se oni turnas ilin maldekstre oni vojaĝas tra spaco malsupren, de la plej supra tavolo de o al la plej malsupra. Se oni turnas ilin dekstre oni vojaĝas tra tempo - de estanteco (aŭ de kelkaj neklaraj vizioj estontecaj) al estinteco, ĝis la Granda Eksplodo (supozante ke tiu okazis). La vojaĝo enspaca - jen la parto taga, printita kolore. La vojaĝo entempa - jen la parto nokta, printita nigre. Oni povas transiri el la parto taga al la nokta trans la speciala fenestro. Ĉiu paĝo estas ia tutaĵo, kvazaŭ paĝo-bildeto kaj pro tio (aŭ dank’al tio) la libro havas strukturon malkontinuan, diskretan. La fino estas la komenco kaj la komenco estas la fino, sed oni povas komenci legi la libron ajnloke. Multegaj “efektoj specialaj”, koincidoj, kunmetaĵoj, najbaraĵoj ..... plimulto da ili precize pripensitaj, iuj tute hazardaj.

Sed vi povas kunigi la foliojn alimaniere, kunkudri ilin kaj tiele vi havos du kodeksojn: tagan kaj noktan. Kiam vi kungluos la kodeksojn dorse vi havos la dulibron, libron-sablohorloĝon, sen la komencon kaj finon, kun la “kovrilo” ene....