Przez cały piękny czerwcowy dzień rozcinałem jutowe worki. W cieniu cichutko szepczącego jesionu. W nieustannym świergocie ptaków.
Sto dwa worki. Rozcięte dadzą dwieście cztery płachty metrowej długości. Na stu dziewiętnastu zostanie namalowana na każdej stronie litera – na jednej biała, na drugiej czarna. Zaś w siedemdziesięciu pięciu zostaną wycięte litery – w każdej jedna. Zostanie dziesięć płacht. I dobrze. Mogę się przecież pomylić i napisać nie tę literę co trzeba. Wszystkie te płachty zostaną podwieszone do kratownicy dachowej ogromnej, pustej hali. Siedem rzędów po siedemnaście płacht z namalowanymi literami, a pomiędzy nimi sześć rzędów płacht z wyciętymi literami – płachty z wyciętymi literami będą ustawione prostopadle do płacht z literami namalowanymi. A wszystkie będą wisiały tuż nad głową.
Żeby odczytać zdanie utworzone z białych liter trzeba będzie przejść wzdłuż pierwszego rzędu od lewej strony do prawej, a potem wzdłuż drugiego od prawej do lewej i tak dalej aż do końca rzędu siódmego.


Po drugiej stronie ostatniej płachty z białym A będzie czarne J. Znowu trzeba będzie przejść wzdłuż rzędów od lewej do prawej i od prawej do lewej, czyli bustrofedonem.


Natomiast wycięte litery w rzędach pomiędzy będą układały się na przemian w słowa


Bardzo to skomplikowane. Bywają jednak rzeczy bardziej skomplikowane. Bywają też prostsze.

Droga jutowych worków też była skomplikowana. Najpierw wieziono w nich kakao z Wybrzeża Kości Słoniowej. Co było potem – nie wiem. Do mnie przywieziono w nich cztery tony brykietu z trocin. Nie jestem aż tak szalony, żeby ogrzewać dom kakaowym ziarnem. Aczkolwiek bardzo chętnie ogrzewałbym siebie. Lubię kakao. Bardzo lubię.
Te worki są inne niż poprzednie. Tamte też były jutowe, lecz materiał miał ciaśniejszy splot. Chyba z Indii. Na pewno poherbaciane. Co wcale nie znaczy, że kupiłem na zimę kilka ton herbaty. Lubię herbatę. Jakże często ogrzewam i studzę swoje ciało i umysł herbatą. Szczególnie zieloną. Przede wszystkim zieloną. Bardzo lubię zieloną herbatę.
Nie wiem co się stało z tamtymi workami. Chyba zamokły i zgniły. Trochę ich uratowałem. Ufarbowałem na bardzo ciemną zieleń i głęboką czerwień. Robię z nich okładki. Są bardzo ładne, ale trzeba się przy nich namęczyć, bo juta jest gruba, trudno się zagina i niechętnie klei. Ta nowa jest zbyt rzadka. Nie nadaje się na okładki. Nadaje się na fruwający wiersz. Jest koloru kakao.

Tak mi się w głowie roiło przez ten dzień i przez kilka poprzednich. A potem przez kilka następnych malowałem litery i je wieszałem.

I już jest wiersz. Ale nie fruwa. Czasami fruwają w nim, niczym w chmurze, wróble. Czasami zachodzą tu ludzie. Wydają się mniej zabłąkani niż ptaki. Może bardziej zaskoczeni, że tak łatwo można chodzić z głową w kakaowej chmurze.

I was cutting burlap sacks the whole day, beautiful June day. In the shade of silently whispering ash tree. In the ceaseless bird chirping.
One hundred and two sacks. When I cut them in half I will have two hundred four sheet one meter long each. On one hundred nineteen sheets I will paint a letter – a white letter on one side and a black letter on the other side of the sheet. In seventy five sheets letters will be cut – I will cut one letter in one burlap sheet. There will be ten sheets left. That's good. It may happen I make a mistake. All sheets will be hung on the roof truss in an abandon post-industrial space. Seven rows of seventeen sheets with letters painted on them and in the aisles six rows of sheets with letters cut in them – the sheets with cut letters will be placed at right angle to the sheets with painted letters. All sheets will hang right above a head. (The counting refers to the Polish language only.)
To read the sentence composed of the white letters you will have to walk along the first row from the left to the right and then along the second row from the right to the left and so on up to end of the seventh row.

W H A T  A  P I T Y  C L O U D S  A R E
N O T  M A D E  O F  M I L K  A N D  R A I N
D R O P S  A R E  N O T  C O C O A
G R A I  N S  –  T H E N  M U D  W O U L D
B E  C H O C O L A T E  O R  I C E
C R E A M  D E S S E R T
W I T H  F R U I T S  O F  T H E  S K Y

H O W  G O O D  C L O U D S  A R E
N O T  M A D E  O F  M I L K  A N D  R A I N
D R O P S  A R E  N O T  C O C O A
G R A I N S  –  T H E N  M U D  D O E S
N O T  I M I T A T E  C H O L O L A T E
A N D  F R O M  T H E  S K Y  G L A Z E D
H A I L  F A L L S  O N  Y O U R  H E A D

While the cut letters in the rows in the aisles will be alternately composed in two words:

C L O U D Y
S U N N Y

It's very complex. There are things even more complex. However there are things less complex.
The way of the burlap sacks was also very complex. At first they were brought here from the Ivory Coast and were full of cocoa grain. I don't know what happened then. In the end they came to me and were full of sawdust briquette. Four tons. I'm not that crazy to heat my house with cocoa grain. While I'd like very much to heat myself with cocoa. I like hot cocoa very much.
These sacks are different than the ones I had before. Those were burlap too, but were woven more tightly. Most probably they came from India. With no doubt were used for transporting tea. Of course this does not mean I bought several tons of tea for winter. I like tea very much and very often I warm up and cool down my body and mind with tea. Especially with green tea. First of all with green tea. I like green tea very much.
I don't remember what happened to those sacks. Probably they got wet and decayed. I rescued some of them. I dyed them very dark green and deep red and I use them for bookbinding. Such covers are very nice but not easy to be made. Burlap is thick and doesn't glue well. The new burlap is woven not tightly enough and can't be used for bookbinding. But it can be used for a flying poem. It is cocoa colour.

Mi estis distranaĉanta jutajn sakojn dum tuta belega junia tago. En ombro de silentege flustranta frakseno. En senĉesa ĉirpado de birdoj.
Cent du sakoj. Distranĉinte ilin mi havos ducent kvar unumetrajn tukojn. Sur cent deknaŭ tukoj estos pentritaj literoj – sur unu flanko la blanka kaj sur l'alia la nigra. Kaj en sepdek kvin tukoj literoj estos eltranĉitaj – unu litero en ĉiu tuko. Restos dek tukoj. Bone. Ja mi povas erari kaj pentri ne ĝustan literon. Ĉiuj tukoj estos pendigitaj sub la konstruo tegmenta de postindustria halego jam malplena kaj ne uzata. Sep vicoj po deksep tukoj kun pentritaj literoj kaj inter tiuj vicoj ses aliaj vicoj de tukoj kun eltranĉitaj literoj – tukoj kun eltranĉitaj literoj estos lokitaj orte je tukoj kun pentritaj literoj. Ĉiuj tukoj pendos tuj super la kapo. (La kalkulado kongruas nur kun la pola lingvo.)
Nubo de literoj super la kapo.
Por legi la frazon komponitan el blankaj literoj oni devos iri laŭlonge de la unua vico de maldekstre dekstren kaj poste laŭlonge de la dua vico de dekstre maldekstren kaj tiel plu ĝis la fino de la sepa vico.




Sur l'alia flanko de la lasta tuko kun blanka O troviĝos la nigra O. Kaj denove oni devos iri laŭlonge de la vicoj de maldekstre dekstren kaj de dekstre maldekstren aŭ bustrofedone.

La eltranĉitaj literoj en la vicoj interaj komponiĝos alterne en la vortojn


Tio estas tre komplika. Tamen estas aferoj kaj aĵoj pli komplikaj. Estas ankaŭ tiuj malpli komplikaj.
La vojo de jutaj sakoj ankaŭ estis komplika. Unue ili estis alportitaj el Ebura Bordo. Kio okazis poste – mi ne scias. Al mi oni alportis en tiuj sakoj kvar tunoj da lignera briketo. Mi ne estas tiel fola por ke mi hejtu la domon per kakao. Sed mi volonte hejtus tiele min mem. Mi ŝatas kakaon. Tre ŝatas.
Ĉi sakoj estas aliaj ol la antaŭaj. Tiuj ankaŭ estis jutaj, sed la teksaĵo estis pli densa. Alveturis eble el Indio. Senbude estis post-teaj. Kio tute ne signifas, ke mi aĉetis kelkaj tunaj da teo por la vintro. Mi ŝatas teon. Oftege mi plivarmigas kaj malvarmigas miajn korpon kaj menson pere de teo. Precipe de verda teo. Antaŭ ĉio pere de verda teo. Mi tre ŝatas verdan teon.
Mi ne scias kio okazis je tiuj sakoj. Eble ili malsekiĝis kaj putris. Iujn mi savis. Mi kolorigis ilin tre malhelverde kaj profunde ruĝe. Mi uzas ilin por fari kovrilojn. Tiaj kovriloj estas belaj, sed oni devas penegi, ĉar juto estas dika, malsupla kaj ne bone gluebla. Ĉi nova juto estas tro maldensa. Ne taŭgas por kovriloj. Taŭgas por la fluganta poemo. Estas kakaokolora.


Tiaj pensoj estis svarmantaj en mia kapo dum tiu tago kaj kelkaj antaŭaj. Kaj poste dum kelkaj sekvaj tagoj mi estis pentranta kaj pendiganta literojn.


La poemo jam pretas. Sed ĝi ne flugas. Foje traflugas ĝin paseroj, samkiel la nubon. Foje homoj alvenas ĉi tien. Ili ŝajnas pli devojiĝintaj kaj erarvagantaj ol la birdoj. Eble pli surprizitaj, ke tiel facile oni povas iri kun la kapo en la kakaa nubo.